Miss Cara's Life of Splendour...

(Dogblog van Golden Retriever Cara) 

"Ik wil een hond!!"
Daar begon 't mee, nu zo'n 11 maanden geleden...
"Gè bent gek, wa moette gij nou met unnen hond?" was de eerste reactie van mijn moeder, die nog nooit een blad voor de mond heeft genomen...
Maar na bijna een jaar van voorbereiden, speuren op het internet, oplossingen bedenken voor obstakels, grondig vergelijkend warenonderzoek en uiteindelijk de pre- & postnatale belevenissen bij de fokker, kon ik op 9 december eindelijk mijn mooie Golden Retriever puppy gaan ophalen bij kennel/fokkerij My Love Of Splendour van Jeannette Westerink.
Dit is het verhaal van Cara en haar nieuwe, hopelijk prachtige leven in Nijmegen…

VOOR DE LEZER: LET OP! 
De geposte verhalen lopen van onder naar boven; meest recente bovenaan.
Dus als je alles wilt lezen: open het weekarchief. (hier rechts)
Voor de juiste volgorde even naar beneden scrollen. : steeds ONDERAAN de pagina beginnen. Alle dagen zijn genummerd en gedateerd.
 

 

 

2013: Een nieuw jaar: nieuwe start!!

Begin januari 2013:

Hoogste tijd voor een update van de afgelopen weken.
Er is veel goed nieuws, het gaat prima met Cara! De akelige parasiet is vakkundig de nek omgedraaid… Cara heeft geen buikpijn meer en haar voedselverwerkingfabriek levert steeds mooiere productjes af J
We hebben de decemberfeestdagen goed doorstaan.

1ste kerstdag was familiedag bij oma: met z’n zevenen de hele dag op elkaar gepropt in een kleine seniorenflat, joehoe!
Vandaag stond alles in het teken van vrete op aarde en save the children!
We gingen fonduen… Rustig onder de tafel toekijken hoe wij allemaal lekkere dingen gingen oppeuzelen was een beetje teveel gevraagd voor Cara. Ze besloot dan maar weer wat te gaan knabbelen aan mijn nichtje.
Om een bloedbad te voorkomen, onszelf én Cara wat rust te kunnen, was het wijsheid om haar tijdens het eten dan toch maar even –onder luid protest- naar de bench te verkassen.   De kinderen van mijn broer zijn gefascineerd door Cara en kunnen het amper opbrengen om haar soms even met rust te laten. Zelfs als ze in de bench ligt te snurken, zitten ze samen op een metertje afstand vertederd te zuchten hoe lief ze er uitziet als ze slaapt… Als ze dan maar vaak genoeg uitroepen hoe schattig ze erbij ligt, hopen ze stiekem dat ze daar wakker van wordt zodat ze weer met haar mogen spelen.
Einde 1ste kerstdag: allebei met een dikke buik uitgeteld in ons eigen bed…

Tweede kerstdag was de eerste werkdag na mijn vakantie en Cara is die dag ook voor het eerst meegegaan naar het Trajecthuis.
Ook hier weer volop aandacht! Nu van de grote kinderen! De hele dag jongeren over de vloer gehad om even met het hondje te spelen.
Heb echt af en toe ‘n bench-uurtje moeten inlassen om haar even wat rust te gunnen.
Maar er zijn jongeren die zich zelfs daardoor niet laten tegenhouden!
S. kwam speciaal even terug van weekend om met Cara te komen knuffelen.
Aááááááah, wat is ze móóóóóóóóói!!!!!! Hup, met haar hoofd de bench in en knuffelen, of je nou wil of niet!!!!
Oké, even een beetje dimmen, dame! Wat een overval… Cara dus eerst maar uit de bench gehaald voor een speelkwartiertje. De bench is immers om te rusten, niet om met z’n tweeën in te spelen.
Zo’n 20 minuten later vertrok S. weer op weekend met een tandafdrukje in haar neus en kroop overrompelde Cara lekker terug op haar bedje met een mooie knalroze lippenstiftafdruk op haar kop!

Hoewel Cara thuis al bijna zindelijk is, snapt ze op andere plekken nog niet zo goed wat ze moet doen.
Buiten uitlaten lukt alleen bij héééééle hoge nood. Op alle andere momenten zijn de geurtjes van een onbekend grasveld of een stoep met rotte bladeren, platgetrapte kauwgom en doorweekte sigarettenpeuken gewoon té aantrekkelijk om te bevuilen!  
In de achtertuin van het Trajecthuis stond ze binnen 2 seconden te pruimen op maar liefst 3 vieze peuken!! Er was weer een spectaculaire James-Bond-achtervolging voor nodig om die peuken weer van haar af te pakken, tot groot vermaak van mijn collega Chantal.
Dan toch maar weer de bak met kattenbakkorrels tevoorschijn gehaald, waar ze keurig in ging zitten…. Met haar voorpoten!!! Haha! Was zich van geen kwaad bewust en pieste over het randje van de bak nietsvermoedend de hele keukenvloer onder!
Was toch een beloninkje waard… ’n kleintje dan…
J
Einde 2de kerstdag: weer allebei uitgeteld in ons eigen bed…

Tussen kerst en Oud & Nieuw was er nog alle tijd voor een uitstapje naar de Haterse Vennen. Cara heeft inmiddels haar 9-weekse inentingen gehad en mag nu op plaatsen komen waar ook andere honden rondlopen. Ik was nog nooit bij de Hatertse Vennen geweest, dus Daan ging weer mee als onze eigen “doggy-tourguide”.
Wat is het prachtig daar! Om er te komen heb je bijna zo’n Camel Trophy Jeep nodig… Allemachtig, wat een kraterpad! Maar goed, mijn Toyotaatje heeft z’n best gedaan en alle inzittenden zijn er uiteindelijk zonder wagenziekte aangekomen J
In het bos was Cara helemaal in haar element. Het duurde wel even voordat ze doorhad dat het onbegonnen werk was om ELK voorbijvliegend blaadje te achtervolgen. Het leek er even op dat we met de wind mee moesten gaan lopen, want ze rende voortdurend achteruit omdat ze één -blijkbaar héél speciaal- blaadje achterna ging, wat toevallig nét tegen de looprichting in neerdwarrelde.
Het kabbelende water in de vennen kon haar niet echt bekoren. Ze vond het maar een beetje eng, die golfjes die steeds op je af komen…
Naast blaadjes, ook veel honden bij de Haterse Vennen. De meesten lopen daar los door het bos. Spannend voor Cara en ook voor mij. ;-)
Als er ineens een onstuimige tervuerense puber-herder opdoemt uit het bos, zie ik vanuit mijn ooghoek dat ie een hele croissant in zijn bek heeft. Oh gelukkig, daar past mijn hondje niet meer bij… De herder stuitert wat om Cara heen, die er helemaal niks van moet hebben. Kai-kai-kai!!!
De arme herder kwam alleen maar spelen, maar Cara maakt zich zo klein mogelijk en probeert zich onder de blaadjes te verstoppen. Oké, dan niet, denkt de herder en wwwoesj!!...weg issie weer!
Cara bleef een beetje beduusd achter met een gekreukt egootje. Gelukkig kwamen we even verderop nog een stelletje met een schijterige teckel tegen, dus toen kon ze haar zelfvertrouwen weer een beetje opkrikken. Hee, ik ga gewoon eens lekker lomp met m’n poten op die rare lange rug staan, es kijken of ie doorzakt!!
Tot haar grote ongenoegen heb ik haar het laatste kwartier van het rondje om de vennen gedragen. Ze had alweer meer gelopen dan eigenlijk mag, dus moest ze –onder protest- het laatste stuk op de arm.

In de dagen voor Oud & Nieuw werd er al steeds vaker flink geknald op straat. Tot aan Oudejaarsavond heeft Cara hier eigenlijk amper last van gehad.
Schrok van de eerste paar knallen een beetje, maar als je daarop reageert alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat er af en toe iets explodeert, neemt ze dat maar gewoon voor waar aan en negeert het geknetter voortaan.
Ging op haar dooie akkertje in de achtertuin liggen terwijl verderop in de straat de gillende keukenmeiden en de zevenknallers om je oren vlogen!
Des te opmerkelijker was dan ook haar blinde paniek toen ik op de laatste dag van het jaar nog even mijn ramen ging wassen. Het geluid van de rubberen raamtrekker joeg haar zowat ONDER de bank!!
Alsof ik net met een nagel over het schoolbord had gekrast! Janken, piepen, blaffen… alles wat ze in huis had om haar ongenoegen over dit vrééééééselijk angstaanjagende geluid kenbaar te maken.
Gelukkig voor haar ben ik niet zo’n poetsfiemel met de ramen, zo’n 2x per jaar even de rillingen over de rug, valt nog niet onder dierenmishandeling, denk ik…

De jaarwisseling is perfect verlopen. Lekker rustig met z’n drieën gegeten en Cara heeft ons de hele maaltijd netjes met rust gelaten.
Om middernacht werd het haar toch eventjes te gortig. Was niet echt bang van het vuurwerk, maar werd er wel wat onrustig van. Meer van de lichtshow dan van de herrie, had ik ’t idee…
De onrust was dan ook snel verholpen: gordijnen dicht en even druk samen spelen met haar piepspeeltjes. Heeft het knalfestijn met glans doorstaan!
Weer een vinkje erbij op de socialisatie-lijst J

 

 

Dag 14: As The World Turns…

Zaterdag 22 december 2012:

We leven nog… en Cara’s parasiet dus ook L
Het gaat niet zo goed met haar. Ze wordt steeds lustelozer. Ze heeft honger, maar houdt haar eten niet binnen.
Ik voer haar zo’n 8 tot 10x per dag ultra-light maaltijden van gekookte kip met rijst, maar wat er boven in gaat, explodeert er binnen een uur aan de onderkant weer uit.
Als ze het eenmaal kwijt is, voelt ze zich ogenschijnlijk weer kiplekker en heeft ze meteen ook honger als een beer… Gaat ze weer eten, krijgt ze weer buikpijn, dan diarree of kotsen en zo gaat de cirkel elke dag rond.

Ik heb besloten om haar niet meer in de bench op te sluiten ’s nachts. Vanmorgen vond ik haar van kop tot staart vol met diarree in die bench. Zo’n hoopje ellende…
Heb haar dus weer moeten wassen, wat ze écht helemaal niet leuk vindt op dit moment. Ook al zo’n hartverscheurend gezicht: zo’n verzopen scharminkeltje met een schuimkop, bibberend in de douchebak.
Als ze niet in de bench zit, probeert ze vaak nog naar de poepbak te gaan. Maar bovenal hoeft ze dan tenminste niet de hele nacht in haar eigen vuil te liggen.

Ik ga even stoppen met het blog tot Cara weer beter is. Ik heb simpelweg geen vrolijk nieuws te melden op dit moment en ik wil jullie niet allemaal misselijk maken met de dagelijkse poep & kotsverslagen. Hopelijk snel weer beter nieuws te melden!

 

Dag 13: Het einde der (slechte) tijden?

Vrijdag 21 december 2012:

Oké… vandaag vergaat de wereld… althans volgens ’n clubje zwevers die denken dat de Maya’s 500 jaar geleden blijkbaar dachten dat hun nazaten niet gewoon een nieuwe kalender zouden kunnen uitbikken.
On the bright side… als de wereld dan vergaat vandaag, dan is Cara ook maar meteen van haar parasietje af.
Ik was al een beetje ‘n overbezorgde mama en dat wordt er niet beter op nu ze ziek is.
Sta voortdurend op scherp om maar geen symptomen over ‘t hoofd te zien. Is ze nu apathisch of is ze gewoon slaperig?. Heeft ze nu buikpijn of heeft ze ’t gewoon warm?
Ik word een beetje moe van mezelf!

 

Dag 12: Beestjes, allemaal beestjes…

Donderdag 20 december 2012:

Vanmorgen ontlasting weggebracht voor de labtest. Kreeg in de middag weer een telefoontje van de dierenarts. Inmiddels was de uitslag binnen van het ontlastingsonderzoek: positief getest op een parasiet: Giardia. Shit!
Cara heeft een kuurtje gekregen om die Giardia parasiet om zeep te helpen. Nou, ik ben blij dat het duidelijk is geworden waarom ze zo ziek werd. Het was echt even schrikken om zo’n gezellige heppiedepeppie puppy in zo’n tempo ineens te zien aftakelen. Ik laat haar echt niet meer op straat lopen voor ze haar prikjes heeft gehad. Alleen mijn Alcatra’s tuin is op dit moment geoorloofd speelterrein voor haar.

Het is nog wel even een gedoe om die parasiet echt weg te wegwerken. Dus even weinig tijd om het log te schrijven.
Instructies van de dierenarts gekregen om Cara zelf en
al haar spullen, dekentjes, kussens en speelgoed grondig wassen om herbesmetting te voorkomen. En verder zelf ook een beetje voorzichtig omspringen met de poep… nou deed ik dat toch al wel ;-)

Heb ook haar “zandbak-wc” buiten moeten opruimen en schoonspuiten. Dat was dikke pret: grommend en blaffend stort ze zich op de schep en de bezem!!! Het duurde even, maar de klus is geklaard…
De eitjes van de Giardia-parasiet kunnen bij koud en vochtig weer wel 2 maanden overleven zonder gastheer. 
Heb nu maar weer een bak met die kattenkorrels in huis zoals ze bij de fokker al gewend was. Ze doet erg haar best om op tijd bij de bak te komen, maar het lukt vaak net niet.
Cara lijkt zich tussendoor overigens verder prima te voelen, is dan speels en alert. Haar buikpijn en misselijkheid komen vooral een uur of 1½ na de maaltijden opzetten en in de nachturen. Hopelijk slaat het kuurtje gauw aan…

 

Dag 11: Stapje voor stapje...hapje voor hapje.

Woensdag 19 december 2012:

Vandaag weer naar de dierenarts voor de controle... alles lijkt weer oké. Moet nog wel 3 dagen mondjesmaat blijven voeren. Dat gaat Cara niet fijn vinden :-( want ondanks alles, heeft ze nog wel steeds haar eetlust gehouden!
Ik had via de email nog contact gehad met Jeannette, die opperde dat Cara misschien wel gewoon honger heeft en daarom zo blijft schrokken en overgeven. (ik blijk haar minder eten te geven dan de nieuwe eigenaren van de andere pups).
Heb dit besproken met de dierenarts, maar die was er heel stellig over: kleine porties, in 6 tot 8x verdeeld over de dag. Licht verteerbaar voer.

Nog wel een goede tip gekregen van de dierenarts om het schrokken tegen te gaan: een gourmetbord gebruiken: zo'n bord met vakjes. Gaan ze automatisch langzamer eten omdat ze steeds willen overstappen op het vakje waar nog 't meest inzit... Het werkt echt goed.
Ze schrokt nog steeds, maar doet er langer over en kan niet meer met haar hele neus in de brij duiken. Voorheen verslikte ze zich steevast. Kwam dan hoestend en proestend even boven om haar neus te klaren en nam dan gewoon wéér een frisse duik in de pensbrij.